Door : Jos Jacobs en Janneke Vissers
15 April was het dan zover, AKW 2011 ging van start. Als Smurfin stond ik te trappelen van ongeduld op de MA kamer. Zo waren er ook Ninja Turtles, Rode Duivels, Playboy Bunnies (idee van David) en de minder creatieve teams Geel en Paars. Na het vertrek van de Ninja Turtles was het onze beurt, dus wij smurfden zo hard als we konden richting België. Maar al snel smurfden wij ons op onbekend terrein, gelukkig had Grote Smurf een Iphone met navigatie smurf! Onderweg moest elk team foto’s smurfen met koeien, kassen en verkeersborden, die dan ook vol overgave werden gesmurfd. Het rode team had rare fascinaties met koeien en smurfden hun handen in kalfjes en probeerden jonge boeren te smurfen door samen bovenop een koe te smurfen. De reis door het land van automatieken, terrassen (met bordje erbij), frituren, kerken, disco’s en bordelen was fansmurfisch, mede door het mooie weer. Ondanks de slechte routebeschrijvingen van de commissie, dat een terugkerend fenomeen smurfde te zijn, kwam iedereen uiteindelijk toch aan bij de locatie te Castelre.
Toen eindelijk alle teams binnen waren werden we getrakteerd op de kookkunsten van de activiteitcommissie, heerlijke pasta à la Bolognaise en Carbonara. De vrouwen in de commissie zijn dus toch een absolute aanwinst, ondanks de routebeschrijvingen. Het beeld van drie commissiedames, samen een grote lepel roerend door de voederbak welke bestemd voor de hongerige beesten buiten, was onvergetelijk. Na dit slagveld werd de deelnemers nog iets voorgeschoteld: een bosspel! Dit jaar bleven de commissieleden zo dicht mogelijk bij zichzelf om het spel zo geloofwaardig mogelijk te maken. Zo kroop Hedwig in de rol van een heroïne hoertje en kwam Wouter zeer overtuigend over als coke snuivende pooier. U raadt het al: levend Stratego! Pardon, het befaamde drugsspel; waarbij absoluut nooit vals gespeeld wordt (Echt waar, T. Teunisse) Zulk een avond is nooit compleet zonder dat Lennie iets kwijt is, verliest of mist; dit jaar heeft hij zijn telefoon geschonken aan het bos.
Na terugkomst bij de hoeve, werden diverse spannende spelen beoefend. Wat dacht u van een spectaculair potje Stef Stuntpiloot, of adembenemend Perudo? Hoogtepunt was dan nog wel een spel wat te omschrijven is als… een omschrijvingspel, waarbij pijnlijk duidelijk werd dat Anne (Knaagdier, tekenfilm, Disney…nee, dat is geen Pokémon) last had van een klap op haar hoofd en Huib uiteindelijk toch ook als laatste eindigde; wat een avondje stappen in Groningen teweeg kan brengen. Gelukkig was er een kampvuur en bier, waar ook een spel werd gespeeld: wie er het meeste sssst kon zeggen.
De tweede dag startte met een helse fietstocht naar een recreatieplas. Aanwijzingen als “hier ergens naar rechts”, “volgens mij rechtdoor hier” en “hier ergens is het ongeveer” in de routebeschrijving bevestigde het eerder gevormde beeld van de commissie. Na een volledige D-tour werden we verwelkomd door Chef Belg, die ons onder zijn hoede nam voor de rest van de middag. Zo we werden meegenomen op survival welke onder andere bestond uit een brancard estafette, stormbaan en kanorace. Door het feilloze puntensysteem van Chefke was het rivaliteit alom. Afhakers Pelle, Jos en cameraman Wouter moedigden de rest geweldig aan. Jos en Wouter moesten vroegtijdig vertrekken voor nog steeds onbekende redenen, al wordt beweerd dat de eerste zijn hobby wilde uitoefenen. Iets met een vinger, toegelicht in een documentaire van Pelle et al (AKW 2009). Met een watergevecht namen we afscheid van Chefke en gingen we dit keer rechtstreeks naar huis waar de BBQ al klaar stond.
Kosten nog moeite waren gespaard voor de BBQ, ook al werd er geen speenvarken aan het spit geregen. Ben zich niet kennen (TILAM) en stond als een echte chinees het vlees om te draaien. Na de BBQ was het tijd om de helden van de smurfen te onderscheiden, de winners van de losers. Team rood zegevierde glorieus en liet de concurrentie ver achter zich. Op basis van de rangorde was het schoonmaakrooster opgesteld. De eerste plek kreeg dus het minste werk, de laatste plekken de Plees en douches. De smurfen (2e plek)dachten er goed vanaf te komen met de woonkamer, ware het niet dat hier nog een biercantus georganiseerd moest worden. De redactie vermoedt toch vanuit de commissie een diepgegronde haat tegenover die kleine blauwe kutkabouters, door hen zo te martelen.
Zoals gezegd, het Campusteam nam de avond over en had een heuse Cantus georganiseerd. Alles was tiptop geregeld: volle kannen bier (gevuld door Wouter en zijn manke knechtje), cd met cantusmuziek (die allen perfect op volgorde stonden), cantusbundel (met reglement), banken en tafels (waar uiteraard niemand op mocht staan) en het campusteam was netjes in pak gehesen om voor te zingen. In eerste instantie leek alles normaal, maar toen kwamen de straf-atjes. Onder andere de beruchte ‘atje gestrekt’, ‘atje schoen’ en zelfs ‘atje vleermuis’ passeerden de revue. De strafatjes gaven een extra dimensie aan de cantus, wat ook de smurfen begon te dagen. Zij moesten dan ook lijdzaam toekijken hoe de vloer veranderde in een substantie van bier en kots. Toch liet niemand zich kennen en zelfs Annet liet een strafatje niet haar voorbij gaan. Hierna ging het feest door en werd de cd op repeat gezet. De activiteitencommissie ging echter vroeg naar bed, zij hadden natuurlijk ook al heel de dag staan zwoegen in de keuken en moesten de volgende ochtend als eerste weer uit de veren (Mietjes). Toch was er een dame van de activiteitencommissie die als avondtaak had gekregen het braaksel van commissiegenoten en anderen op te ruimen. Bij dit studentikoos ritueel hielden sommigen hun bed en de douche niet droog (Respectievelijk kots en pies). Ondertussen werden buiten bij het kampvuur filosofische gesprekken gevoerd over marketing en bloeiden er zelfs ware romances op (ja Lelijk heeft het toch nog in zich).
Kortom, het AKW was dit jaar met de stinkbommetjes, veelvuldig overgeven van de jongere leden en spelletjes een old school kamp, waar zelfs de oudste leden onder ons (lees: David “wie ben jij eigenlijk” van der Loo) niet van hadden durven dromen.
Ninke, Hedwig, Inge, Martin, Wouter bedankt!
