Blog

Stage Column door Roelof Arendsveen

Pakweg 23 jaar geleden moest ik voor het eerst naar de crèche. Binnen een kwijlend en onwelriekend gezelschap van losgeslagen peuters had ik mij één doel gesteld: iedere dag een nieuw stuk speelgoed verorberen, variërend van hapklare stukken Lego tot het wat meer vullende Fisher  Price assortiment. Als je het uiteindelijk voor elkaar krijgt de lifesize knuffelbeer/zitzak Toto binnen één middag naar binnen te werken, dan weet je het. Je bent toe aan een volgende stap.

Dergelijke cruciale inzichten komen ook de rest van je leven zo om de paar jaar voorbij. Op de basisschool kom je met knikkende knieën en een Eppo-sticker op je voorhoofd binnen, maar blijk je je in groep acht de meest gerespecteerde dealer van flippo’s, megabonkers en softdrugs te zijn. Je bent daarmee mentaal klaar voor de brugklas. Binnen de middelbare school werk je je op van ‘die brilsmurf met zijn rugtas tot boven zijn nek’ tot ‘die brilsmurf die elke vrouw binnen de lerarenkamer kan afstrepen’. Vol testosteron pak je dan ook de trein naar Tilburg, op naar de universiteit. En ook daar begin je helaas weer van voor af aan.  Luister je de eerste jaren nog vol respect naar de gezagvolle professor, bij het verdedigen van je bachelorscriptie vraag je diezelfde kerel al waarom hij “er zo verdomd lang over heeft gedaan om mijn presentatie af te maken”. Maar goed, vergeven en vergeten, op weg naar de eerste stapjes op de werkvloer.

1 September 2010 was het voor mij zover. De eerste dag van mijn allereerste stage van mijn leven. Denk je het leven na jaren studeren eindelijk een beetje te begrijpen, blijk je er toch nog geen kaas van te hebben gegeten. Stage lopen is namelijk zoals leren fietsen, binnen de kortste keren ga je keihard op je bek.  Zeker binnen de FMCG blijken eisen aan stagiairs namelijk torenhoog. Zo neemt je stagebegeleider met een goede bak koffie geen genoegen, deze moet een welhaast aan de ultieme perfectie grenzende viscositeit en suikergehalte bevatten. Zet je een verkeerd bakkie pleur bij je collega op tafel, dan word je dan verplicht een atje te trekken uit een volle kan kouwe oploskoffie.

Welke SKU ligt er verder in het stageschap der ultieme vernederingen? De lunch. Het binnenlopen van de kantine bij een multinational is als het aankloppen bij de hemelpoort. Het ziet er allemaal heel gezellig uit, maar mag jij als enige weer niet naar binnen. De kantine is namelijk de corporate variant van de apenrots, de hiërarchie word er volledig bepaald. Je mag als stagiair dan ook pas naar binnen als diegene hoger in rang – in dit geval de part-time schoonmaker – zijn goedkeuring heeft afgegeven. Nadat je zijn vaat hebt afgewassen mag je gaan zitten. Waag het vervolgens niet om de eerste weken je mond open te doen. En heb je na al die tijd de moed opgebouwd om tijdens de lunch een zin uit te spreken? Wees dan zeker dat het een dijenkletser is waarvan de hele kantine plat ligt anders heb je je krediet direct verspeeld.

Na de lunch mag je gelukkig je veilige cubicle weer in. Op je MS-DOS pc’tje wordt je vervolgens geacht de gehele begroting van de afdeling te herstructuren, de vakantiedagen van het personeel in te plannen en het stoepje voor het kantoor sneeuwvrij te houden. Deze drukke agenda wordt afgewisseld met weken volledige nutteloosheid, waarbij je uit pure wanhoop plafondtegels op kleur gaat categoriseren en de Commander Keen trilogie probeert uit te spelen.

Is het dan alleen maar kommer en kwel? Nee hoor, tijdens je werkzaamheden is er zo af en toe best eens tijd voor een goed gesprek over je gebrek aan assertiviteit en zelfkritisch vermogen. Om dergelijke functioneringsgesprekken positief af te sluiten wordt meestal overgegaan tot officiële overhandiging van je salarisstrookje. Na hercalculatie van ingediende declaraties en verspilde kleurenprints moet je meestal geld bijleggen. Rest nog een welgemeend schouderklopje. Conclusie: stage bij een multinational in de FMCG branche, het staat vooral goed op je cv!

Ps: bovengenoemde verhalen zijn niet gebaseerd op ware feiten en vormen slechts een subjectieve afspiegeling van de harde realiteit.

5 gedachten over “Stage Column door Roelof Arendsveen

  1. Beste Roelof,
    Dit artikel is niet geheel in lijn met de verwachtingen die ik van een stage had voor een Universitair student. Ik zie dat het overigens een column is, dus ik neem aan dat een aantal dingen niet echt zo zijn? Hoe dan ook, ik had mij voorgenomen ook te gaan solliciteren maar dat heb ik nu toch maar even uitgesteld. Zijn er bepaalde bedrijven waar je wel een interessante stage kunt lopen en dus echt iets kan leren?
    Alvast bedankt.

  2. Hoi Janneke,

    Ik begrijp je zorgen. Het is ook niet makkelijk om de ideale stage te vinden, zelfs als ben je universitair student. Je wilt een stukje vrijheid, een beetje natuur, verantwoordelijkheid…en het liefst maatschappelijk verantwoord. In mijn ogen kun je voor een dergelijke stage alleen terecht bij http://www.rrs.nl.

    Veel succes in je zoektocht!

  3. Beste Roelof,
    Dank je voor de tip. Ik heb de Riool Reinigings Service direct benadert na jouw advies. Ik wil je bedanken voor je open- en eerlijkheid in bovenstaand stuk over de ‘ uitdagingen’ van een stage en hoop dat anderen dit artikel ook lezen en de waarschuwing in acht zullen nemen.
    Nogmaal bedankt.

  4. Graag gedaan hoor Janneke. Je komt op me over als een verstandige meid die weet wat ze wil in haar leven. Ik moet zeggen, dit raakt me niet geheel onberoerd. Heb je anders zin om een keer een beschuitje te komen eten? Ik maak trouwens ook hele lekkere stamppotten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.