Ethisch Verantwoord OndernemenGlobal marketingMarkethings.net recenseert

Sweat shops – een kritische beoordeling van kledingmerken

Welkom bij een nieuwe editie van ‘Markethings.net recenseert’! Dé column waarin bloggers van Markethings.net hun mening geven over een bepaald fenomeen binnen de wijde wereld van marketing. Elke twee weken verschijnt er een nieuwe ‘Markethings.net recenseert’. Vandaag kijk ik met een kritisch oog naar verschillende kledingmerken en beoordeel ik deze merken op transparantie omtrent de arbeidsomstandigheden van de kledingmakers. 

Made in…

Wanneer ik labels lees met daarop de tekst made in Bangladesh, made in India of made in China, dan kijk ik argwanend naar het product in mijn handen. Op de een of andere manier ben ik een stuk minder enthousiast dan even daarvoor. Aanleiding hiervoor is het zien van de Netflix documentaire ‘The True Cost’, waarin de impact van de kledingindustrie op de wereld zichtbaar wordt gemaakt. Er wordt vaak gezegd dat de klant van nu mondiger en kritischer is dan bijvoorbeeld 10 jaar geleden. Zo willen we meer inspraak in ons product en stellen we steeds hogere eisen. Niet langer bepaalt de producent wat we consumeren, maar zijn wij degene die de touwtjes in handen hebben. Wat mij dan ook zo verbaast, is de groeiende trend in fast fashion en de daarmee gepaarde ‘sweat shops’. Komt dit omdat mensen meer waarde hechten aan goedkope kleding dan aan het welzijn van mensen in ontwikkelingslanden? Is het zelfzuchtigheid of gelooft de consument van nu dat deze aankopen juist voor een groeiende economie zorgt in deze landen? Een ding is zeker, ik ben geen fan van merken en winkelketens die hun kleding op deze manier laten produceren. Aan de andere kant moet ik eerlijk toegeven, ook ik betrap mezelf met enige regelmaat op een voor mij ethisch onverantwoorde aankoop.

Primark

Ik denk dat ik jullie niet in detail hoef uit te leggen waarom Primark geselecteerd is. Hoe kan een winkelketen nou zo goedkoop kleding op de markt brengen? Natuurlijk helpen de massa-inkopen, lage winstmarges en een beperkt campagnebudget hier aan mee, maar overtuigd van verantwoord ondernemen, ben ik alles behalve. Op de website van Primark staat het kopje ‘Onze ethiek’ toegevoegd. Blijkbaar zijn er consumenten met twijfels en kan Primark niet anders dan haar verhaal onthullen. Zo een webpagina geeft vaak eenzijdige informatie en is daarom niet al te waardevol. Wat wel waardevol is, is de internationale community ‘Rank a brand’. Een onafhankelijke organisatie die consumenten helpt inzicht te geven in het duurzaam en maatschappelijk ondernemen van verschillende merken. Beknopt samengevat is het oordeel van Rank a brand met betrekking tot de arbeidsomstandigheden als volgt: Primark heeft haar eerste stappen naar verbetering gemaakt, maar heeft nog een lange weg te gaan. De organisatie is lid van het Ethisch handel-initiatief en is er een akkoord met leveranciers dat de productiewerknemers maximaal 48 uur mogen werken tegen een leefbaar loon. Het maximaal aantal vrijwillige overwerkuren is 12.
De naar buiten gebrachte informatie is positief, maar helaas kan ik Primark geen bijzonder hoge score toedienen. Reden is simpel, veel informatie ontbreekt.
[2/5 sterren]

H&M

Je hoeft maar H&M in google in te tikken en je komt al snel bij de nodige kritiek terecht. Om maar wat voorbeelden te noemen: “H&M factories in Myanmar employed 14-year-old workers” en “The Women Who Make H&M’s Clothes Are Fired For Getting Pregnant”. Natuurlijk is het onduidelijk of deze nieuwsartikelen helemaal overeenkomen met de werkelijkheid, maar wellicht zit er een kern van waarheid in. Waar rook is, is meestal vuur.
Verrassend genoeg beoordeelt Rank a brand de arbeidsomstandigheden van H&M wel als positief. De arbeidsrechten zoals bij Primark zijn eveneens bij H&M van toepassing, maar daarnaast heeft H&M ook haar lijst met toeleveranciers bekend gemaakt. Jaarlijks worden deze toeleveranciers gecontroleerd door middel van zogenaamde fabrieksaudits en worden de verbeteringen en problemen rondom de arbeidsomstandigheden van de kledingmakers naar buiten gebracht.
Ondanks de schrikbarende zoekresultaten in google geef ik het voordeel van de twijfel. Ik beoordeel H&M net iets positiever dan Primark.
[3/5 sterren]

Kuyichi

Wellicht klinkt dit merk niet iedereen even bekend in de oren, maar vanwege de Nederlandse roots en manier van bedrijfsvoering ga ik er toch wat dieper op in. Kuyichi is namelijk op het gebied van duurzaamheid een uitzondering op menig merk. Kijkend naar de bijschrift onder het merknaam, dan verschuilt er zich al een kleine aanwijzing.  Met ‘pure goods’ refereert het merk naar de verantwoordelijkheid dat het bedrijf zich oplegt met betrekking tot het milieu en de maatschappij. De organische en gerecyclede materialen zorgen voor minder milieuvervuiling en zijn daarnaast niet schadelijk voor de arbeiders die er mee werken. Naast de eerlijke arbeidsrechten van de Jeans tussen de €100,- en €110,- lijken echter wel een eerlijke prijs. Het is dan ook niet verrassend dat ik Kuyichi een positieve beoordeling geeft.
[4/5 sterren]

Diesel, DKNY, D&G, Victoria’s Secret, Kenzo, etc…

Om af te sluiten beoordeel ik een handjevol merken uit het hogere segment. Opvallend genoeg krijgen juist deze duurdere merken de allerlaagste score. Wanneer je ergens een hoge prijs voor betaalt, mag je verwachten dat je kwaliteit krijgt. Persoonlijk beoordeel ik kwaliteit niet alleen aan de hand van een fysiek product, maar ook op de manier waarop het product is samengesteld. Doordat duurzaamheid en ethisch verantwoord ondernemen meer en meer een trend begint te worden, zijn er steeds meer merken die openheid over hun productie verschaffen. Juist daarom is het dan ook zo verbazingwekkend dat juist deze merken niks los laten. Er is helaas geen hard bewijs, maar zonder transparantie is een merk niet geloofwaardig. De kritische consument van nu wil weten waar hij of zij voor betaalt.
[1/5 sterren]

Hoe kritisch ben jij?

Eerlijk is eerlijk, deze blog is geschreven om jullie kritisch aan het denken te zetten, maar voor een goed oordeel over de arbeidsomstandigheden moeten de merken natuurlijk veel meer opheldering geven. Daarnaast rest er nog de vraag of datgene wat gecommuniceerd wordt wel overeenkomt met de werkelijkheid. Als consumenten willen wij namelijk niet voor de gek worden gehouden.
Heb jij trouwens weleens nagedacht over hoe je kleding gemaakt wordt?

Bronnen

The following two tabs change content below.
blank

Erik Stigter

Erik studeert Marketing Management aan Tilburg University en blogt sinds 2018 voor Markethings.net. Zijn interesses gaan voornamelijk uit naar trends & ontwikkelingen binnen de FMCG-branche, consumentengedrag, experience marketing en global marketing.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.