‘Mag ik je misschien wat vragen?’

Je komt ze vaak tegen als je met lekker weer door de stad loopt, of als je bij het station naar buiten loopt, zoals ik vandaag deed. Mensen die vragen of ze je iets mogen vragen, of dat je even tijd hebt. Meestal verkopen ze iets, of willen ze geld voor een goed doel. Al met al is het een marketingstrategie waar ik af en toe mijn vraagtekens bij zet.

Je kent dat wel, het is lekker weer en je bent in een goed humeur. Daarnaast heb je een goede opvoeding gehad, dus wanneer iemand in de stad vraagt of je even een momentje hebt, dan zeg je ja. Vervolgens krijg je een heel verhaal met tot slot de vraag of je geld wilt geven. De ene keer is het voor een onderwijsproject in Afrika, de andere keer voor apen in Azië. Toen ik nog 17 was kwam ik er meestal onderuit omdat je over het algemeen 18 moet zijn om met die dingen mee te doen. Mijn standaard antwoord was dan ook meteen: ‘ik ben 17.’ Dat was vaak genoeg om ze af te wimpelen. Tegenwoordig luister ik meestal even braaf en zeg dan dat ik geen interesse heb.Geld

Over het algemeen zijn de ‘verkopers’ die in de stad aan het werk zijn vlotte jongens of meisjes die je netjes aanspreken en enthousiast een verhaal beginnen te vertellen. Ze hebben waarschijnlijk goed ingepeperd gekregen wat ze wel en niet moeten zeggen en hebben een heel standaard verhaal klaar. Deze mensen vind ik meestal niet zo irritant en ik zou ze bijna geld willen geven voor de moeite om daar te gaan staan. Vandaag kwam ik echter een ‘verkoper’ tegen, waarvan ik me afvroeg of hij überhaupt wel graag geld wilde. Hij sprak me ongeveer zo aan: ‘Mevrouw, hé mevrouw, niet doorlopen, wat kijkt u boos? Mag ik u misschien wat vragen?’ In de tussentijd was hij achter me aan gerend en praktisch voor me gaan staan. Ik vroeg me af wat hij wilde en of hij het verstandig vond om me te beledigen, aangezien ik niet boos keek, ik was gewoon onderweg. Maar hij stond voor me, dus ik zei toch maar even hoi. Hij vroeg of ik van dieren hield en ik beaamde dit enigszins. Toen vroeg hij naar mijn leeftijd en ik was naderhand blij dat ik me vergiste en zei dat ik 20 was (al ben ik eergisteren jarig geweest). Dat was te jong, en hij zei dat hij me over een jaar wel weer lastig zou komen vallen. Toen rende hij weer achter een andere meneer aan. ‘Meneer, meneer, niet doorlopen, mag ik u iets vragen?’

Ik vraag me af of dergelijke mensen gecast worden of dat ze ten minste geïnstrueerd worden, want ik word er niet bepaald vrijgevig van als ik achterna gerend wordt en wordt toegeroepen door iemand die mijn aandacht vraagt. Ook het feit dat hij zelf al aangaf dat hij me lastig viel geeft niet echt aan dat hij een goede verkoper is. Wat dat betreft lijkt dit me niet de meest subtiele marketingstrategie en ik vraag me af of ze hiermee veel geld binnenhalen.

Heb jij goede of slechte ervaring met deze marketingstrategie? Deel het in de comments!

1 thought on “‘Mag ik je misschien wat vragen?’”

  1. Max R schreef:

    Altijd fijn dat ze eerst een verhaal van een kwartier op je afvuren voordat ze vertellen wat ze nou eigenlijk van je willen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.